Iedereen hield niet op toen ik een reactie kreeg op mijn mailtje naar een kamer in Neukölln (330 euro, Weserstrasse, huisgenoten van mijn leeftijd aka best wel perfect), met daarin de side-note dat de jongen in het WG een ´WG-Sklaven´ is. ´Oh god nee´ was natuurlijk mijn eerste reactie, maar toen ik aan alle pluspunten van de desbetreffend kamer dacht, begon ik met relativeren: een slaaf kan geen kwaad,toch? Mijn vader wou ook heel graag de mail lezen en kwam tot de conclusie dat de jongen ´helemaal geen slaaf is´ maar ´gewoon een klusjesman, of een buddhist, of van de harikrishna weet je wel´. Want nee iemand met een slaven fetish in Berlijn, kan niet kloppen toch. Na een beetje googelen naar het fenomeen ´WG-Sklaven´ kwam ik op een stuk of 20 artikelen over mensen hun zoektocht naar een kamer, en de rare advertenties die ze tegen gekomen waren. ´Het gekste van alles was nog wel een WG-Sklaven enz enzv´. Helaas kon ik geen een artikel vinden over iemand die met een WG-Sklaven samen gewoond heeft, of überhaupt heeft overwogen er mee samen te wonen. Wel eindigden veel artikelen met ´ik weet niet of ik nu closed-minded ben maar dit ging mij echt te ver´.
Nou zie ik mezelf graag als super open-minded, en was ik ook gewoon heel erg desparete voor een kamer, dus besloot ik de jongen (laten we ´m Klaus noemen) te appen.
´Hey Klaus dit is Marije, ik had een mailtje terug gekregen over de kamer en wou nog een paar vragen stellen als dat goed is?´
Dat was prima en als hij zijn ´slaaf diensten verder moest toenaderen´ moest ik het maar laten weten.
´Ik wou graag weten voor hoelang ik het appartement minimaal zou moeten huren, 3 maanden, 6 maanden, 1 jaar??´
Dit vond Klaus maar een overbodige vraag want hij zou mijn slaaf zijn wat betekent dat ik het voor het zeggen heb. Dit zou voor de gemiddelde kamer zoekende al meteen een mega red flag zijn, maar dit kwam mij eigenlijk juist alleen maar goed uit. Nadat ik nog enkele vragen over de kamer en de andere huisgenoot had gesteld (en ook om foto´s vroeg van haar en Klaus) begon Klaus uit zichzelf slaven-weetjes te gooien. Of ik wist dat er verschillende manieren zijn hoe ik met een slaaf om kan gaan, en of ik dan wist welke vorm ik zou willen gebruiken. ´Graag de vorm waarin jij het minimale mijn slaaf bent en vooral gewoon mijn huisgenoot´ was dus het laatste wat Klaus wou horen, maar wel gewoon de waarheid. ´Nee dan gaat het helaas niet lukken, ik merk dat je hier geen interesse in hebt dus laat dan maar!´ De realisatie dat ik zojuist afgewezen was door een slaaf (!!!!!!!) werd me teveel en deed me beseffen dat ik waarschijnlijk echt nooit een kamer ga vinden. ´ehm ja je mag wel boodschappen voor mij doen en gewoon kleine dingen...´ was mijn desparete poging tot het toch krijgen van de 330 euro- Neukölln Weserstrasse kamer met huisgenoten van mijn leeftijd. Bijna echt bijna had ik een kamer gehuurd bij een slaaf, maar toen Klaus doorhad dat ik toehapte besloot hij al zijn diepste verlangens te delen. ´Ik wil ook graag dat je me demudigt´ De-wat? Na een snelle google translate kwam ik er achter dat dit Duits is voor ´vernederen´ of ik hem wou vernederen, hell no. ´Sorry maar dat ga ik niet doen´. Klaus deed nog een laatste poging om mij toch voor zich te winnen (of zich voor mij ?) door zijn definitie van vernederen te geven. De lijst hield maar niet op en het door google translate halen maakte het alleen maar nog erger. ´Mij als asbak / prullenbak gebruiken, in mijn gezicht spugen, mij opsluiten in de kelder´. Ik heb hem vriendelijk bedankt voor het aanbod en daarna geblokkeerd. Iets waarvan ik later misschien wel een beetje spijt had toen ik besefte dat ik hem ook gewoon 3 maanden in de kelder had kunnen opsluiten.
Side note:
Side note:
Nu ik dit schrijf ben ik een maand verder, en gelukkig in het bezit van 3 kamers (zwischenmiete, hostel en airbnb) omdat leven als een Nomaad in Berlijn dan nog de makkelijkste optie is.
